(Big Cleaning Day @ Central World Plaza)
สวัสดีค่ะ
หนูแนนหายไปจากอัพเดทชีวิตแบบจริงจังไปนานมาก โทษทีนะคะ
ถ้าจะให้ย้อนหลังจริงๆก็คงต้องตั้งแต่สลายเสื้อแดงแหละโน๊ะ
ตามที่บอกไปว่าช่วงเหตุการณ์ตึงเครียดจริงๆ แนน มะม้า เจ๊เอ้อและก็น้องแฮ๊คส์ย้ายไปอยู่บ้านเฮีย
แถวลาดพร้าวเพื่อความปลอดภัย
ส่วนบ้านปะป๊ากับพี่เก่งเป็นคนดูแลบ้าน...
..................................................................................................................
จะบอกว่าตอนนั้นโคตรเครียดเลยอ่ะ ไม่รู้ว่าบ้านจะถูกเผาไหม
กินยาพารามันทุกวัน
ยิ่งเห็นแถวบ่อนไก่โดนเผากันกระจาย
คิดว่าบ้านตูไม่เหลือแน่ๆ
หลังจากที่แกนนำบอกสลายการชุมนุม เสียงระบงระเบิดก็เกิดขึ้นเต็มไปหมด
โทรกลับบ้าน ปะป๊าก็บอกว่าร้านตรงหัวมุมตึกแถวบ้าน
ถัดไปประมาณห้าหกห้องโดนเผากำลังช่วยดับ
โอ๊ยกรี๊ดสลบ ห่วงบ้านก็ห่วง แต่ห่วงป๊ามากกว่าว่าออกจากบ้านไปช่วยดับไฟงี้
อันตรายมากๆ เพราะเราไม่รู้ว่าจะมีพวกซุ่มยิงหรือเปล่า
แต่ปะป๊าและทุกคนก็ช่วยกันดับไฟได้ บ้านเราก็ปลอดภัย ปะป๊าก็ปลอดภัย เฮ้อ
พระคุ้มครองคนดีนะคะ
...................................................................................................
หลังจากนั้นอีกสองสามวัน พวกแนนก็ได้กลับบ้าน
ได้ไปถ่ายรูปกับถนนที่ถูกยึดครองโดยม๊อบไปเป็นเดือน
นั่งขัด นั่งถูหน้าบ้านกัน อยากบอกว่าแมลงวันเยอะมาก
หน้าบ้านนี้มีประมาณร้อยกว่าตัว ไม่ได้เว่อร์นะ เยอะมากอ่ะ
ขนาดขยะถูกเก็บไปแล้ว (โดยทหารหนุ่มหน้าตาดี อิอิ)
แมงวันยังอยู่ ถนนเปล่าๆยังเหม็น
ต้องขอบคุณทุกคนที่มาร่วมแรงกันในวัน big cleaning day ที่ช่วยกันขัดกันถูซะจนสะอาด
บางคนบอกว่าพื้นถนนสะอาดกว่าพื้นบ้านตัวเองอีก (ไปนั่น)
...............................................................................................................
หลังจากนั้นชีวิตก็กลับมาเป็นปกติ
จะบอกว่าปกติจริงๆเลยก็คงไม่ได้ เพราะตั้งแต่ห้างโดนเผาไป
ถนนแถวนี้เงียบมาก หน้าบ้านนี่ยิ่งเงียบ
สองทุ่มก็ปิดกันหมดแล้ว
หน้าอดีตเซนทรัลเวิลด์ก็เงียบ เมื่อก่อนตอนทำงานพิเศษที่พารากอน
เลิกงานสี่ทุ่ม ยังเดินตลาดนัดหน้าเซนทรัลเวิลด์ได้สบาย
แต่ตอนนี้มีอยู่ไม่กี่ร้าน
..............................................................................................................
น้องแฮ๊คส์กี้ แม่เริ่มอยากให้เป็นผู้หญิง(หรอ??)ตอนแรกก็ยอมใส่โดยดี ตอนนี้ใส่ให้ก็ดึงออก
สงสัยหัวโตเกิน มันเลยบีบหัว ฮ่าๆ
........................................................................................................
ชีวิตหนูแนนช่วงที่ผ่านมา
ช่วงที่ผ่านมาก็นั่งหาเครื่องสำอางในงานรับปริญญา -_-
ตอนแรกคิดว่าอยากจะประหยัด(เพราะมีคสอ.เยอะแยะ)
และโชว์ความสามารถของตัวเอง
ในการแต่งหน้า (ที่ไม่ค่อยมีเท่าไหร่)
แต่หลังๆเริ่มซื้อโน้นนี่มาเพิ่ม (ก็เขาบอกว่าทนหนิ ของเรามันไม่ทน)
รองพื้น (อาร์เอ็มเค ที่มีอยู่มันไม่ทน ต้องซื้อใหม่)
แป้ง (ต้องเป็นแป้งฝุ่นโปรงใส)
คิ้ว (แบบฝุ่นก็ไม่ทน ต้องซื้อแบบเมจิก)
อายแชโดว์ (เพราะไอ้สิบกว่าพาเลตที่มีอยู่มันวิ้งๆ เขาบอกว่ามันต้องสีด้านๆหนิ)
อายไลเนอร์ (ต้องซื้อที่มันดำๆ ที่มีอยู่มันไม่ดำสนิท)
ลิปสติก (ต้องเป็นสีชมพูอมส้ม ไม่มีวิ้ง ของเรามีแต่กลอส)
ขนตาปลอม (ตาจะได้โตๆ) งั้นต้องซื้อกาวติดเพิ่มด้วย
สรุปหมดตัว คิดว่าจ้างช่างแต่แรกน่าจะถูกกว่า เหอะๆๆๆๆ
...............................................................................................
วันก่อนไปถ่ายรูปเล่นๆ ตากล้องคือปะป๊า
แต่งหน้าเอง (ใช้เวลาชั่วโมงกว่า -_-) ยืนแต่งจนโดนยุงกัด(ทะลุถุงน่อง)
ถ่ายออกมา
เอิ่ม...ก็โอนะ พอใจในระดับหนึ่ง
แต่ว่าแต่งมายังไงหน้าก็กลมอยู่ดี
ก็เลยปลง ไม่ซื้อไรเพิ่มแล้วล่ะ
(แต่ตอนนี้อยากได้เฉดดิ้งหน้าเรียว ฮ่าๆ)
...............................................................................................
เรื่องงาน
ปัญหาคือเป็นคนเรื่องมาก งานที่อยากทำแต่ก็ไม่อยากทำ
งานออฟฟิศ มันน่าเบื่อ นั่งอยู่ในคอก
อยากทำงานโรงแรม แต่ไม่อยากทำเป็นกะ ยิ่งกะกลางคืน ตีหนึ่งตีสองนี่ไม่อยากทำหรอก
อยากทำงานกับสถาบันสอนภาษา แต่ไม่อยากทำเสาร์ อาทิตย์
อารมณ์ว่าโง่ แต่เรื่องมาก -*-
ตอนนี้ก็หากินกับการสอนพิเศษไปเรื่อยๆ พออยู่ได้
เทมปุระที่ข้าวสาร กินคนเดียวเลยจานนี้อ่ะ 
น้องแฮ๊คส์กี้กับคิตตี้ยักษ์ ณ บ้านเฮียฮอน
....................................................................................................
พิมพ์มาเยอะมาก เหนื่อยอ่านไหมคะ
หรือว่าอ่านไม่จบ หุหุ
ยังไงก็ตาม ฝากประกาศโดยเฉพาะถึงมุกกุจัง
งานรับปริญญาหนูแนน
วันซ้อม เสาร์ที่ 26 มิถุนายน ตั้งแต่เช้า(แต่บัณฑิตไม่รู้จะไปกี่โมง :-P)
ถ้าไปถึงก่อนก็รอด้วยเด้อ
วันจริง พฤ ที่ 8 กรกฏาคม ตั้งแต่เที่ยงเป็นต้นไปนะคะ
บ่ายมากๆ บัณฑิตเหนื่อย หน้างอไม่ฉ๋วย เพราะใจไปนั่งกินเอ็มเคสุกี้แล้ว
.........................................................................................
ทุกคนเป็นไงบ้างคะ สบายดี๋
จุ๊บๆ
นานๆจะได้เห็นแนนเขียนบล็อกยาวเยื้อยอย่างนี้สักที
ตอบลบดีใจจังค่ะ
ขอแสดงความยินดีด้วยอีกครั้งสำหรับงานรับปริญญานะ
ขออภัยที่ไปร่วมงานด้วยตัวเองไม่ได้
แต่เป็นกำลังใจให้เสมอ ขอให้ได้งานที่ชอบเร็วๆนะ
อย่าเรื่องมากละเดี๋ยวอดไม่รู้ด้วย
น้องแฮ็กอายุไม่เท่าไหร่ แววหัวโตออกแล้วเหรอ
อืม สมแล้วที่เป็นหลานแนน
ก็นะ เรื่องร้ายๆผ่านไปแล้ว ต่อไปนี้คงมีแต่เรื่องดีละ
ยังไงก็รักษาเนื้อตัวอวบอ้วนดีๆ มีอะไรมาเล่าให้ฟังอีกนะ
ถั่ววววว เวอร์ชั่นสาวววว
ตอบลบฉันขำเม้นนราย่อหน้าสุดท้ายจัง โหะๆๆ
ขอให้ห้างเปิดโดยเร็ว
ขอให้แกได้งานที่ชอบโดยเร็ว
เจอกันวันซ้อม จุ๊บๆ
หนูแนนคะ ดีใจที่ได้อ่านบล็อกหนูแนนอีกคะ มุกกุไม่มีเฟสบุ๊คนะ เลยไม่ได้แอดที่หนูแนนให้ไว้
ตอบลบช่วงนี้เป็นช่วงทุกข์ของมุกอีกแล้วคะหนูแนน
คือว่า ปะป๊ามุกเข้าโรงพยาบาลนะคะ
ตรวจแล้วพบว่าเป็นเบาหวาน มีค่าน้ำตาลในเลือดสูงมาก465 คะ
แถมปอดก็อักเสป ติดเชื้อแบคทีเรีย
ทำให้เวลาปะป๊าไอ แล้วจะเจ็บหน้าอกมากๆ
ถ้าปะป๊าไม่ดื้อ แล้วยอมไปหาหมอตั้งแต่ต้นปี น่าจะยังป้องกันทันคะ แต่เพราะปะป๊าไม่ยอมฟังใคร แม้แต่มุกเอง เลยต้องเป็นหนักขนาดที่ว่าตัวเองก็เจ็บหนักจนทนไม่ได้
เลยต้องไปตรวจ
แล้วตลอดที่ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์ เสียค่ายา ค่าเอ็กซ์เรย์ ค่านอนรพ.
ค่าหมอ(ประจำไข้ สองคน) ค่าบลาๆๆๆ แบบว่า เยอะซะจน เงินเดือนกะจิ๋วหลิวของมุกหมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ ต้องดึงเงินเก็บที่จะเอาไว้ใช้ไปเรียนต่อ ถอนออกมาหมด
หนึ่งสัปดาห์นี้มุกจ่ายไปร่วมแสนแล้วคะ
นี่ปะป๊าเองยังต้องไปให้ยา และเอ็กซ์เรย์เรื่อยๆนะคะ
เพราะผลเอ็กซ์เรย์หามะเร็งยังไม่ได้ทำคะ ต้องรอรักษาโรคปอดอักเสป(ที่มันมีเส้นเลือดดำตีบด้วย)ให้หายก่อนถึงจะทำได้คะ
ยอมรับว่ามุกกุเครียดมาก ทั้งงาน และทั้งเงินที่จะต้องหามาจ่าย แต่เรื่องหลังนี่มุกกุเต็มที่คะ ขอแค่รักษาปะป๊าให้หาย เงินมีเท่าไหร่มุกก็จะจ่าย
แต่เรื่องงานนี่ มุกทนกล้ำกลืนฝืนทน ด้วยเหตุผลข้างบน จำต้องฝืนทนทรมานต่อไป ...
คือหลังๆมานี่ ฉะโจวเปลี่ยนไป เวอร์ชั่นดาร์กไซต์ขึ้นทุกวันๆ (มิน่าคนเก่าถึงออก แถมไม่พูดถึงฉะโจวให้เราฟังสักคำ บอกแค่ว่าเดี๋ยวน้องอยู่ไปก็รู้เอง)
เครียดทุกวัน จนปวดไมเกรน
อยากเปลี่ยนงานใจจะขาดคะ
แต่ว่ายังไงก็ยังอยากรักษาประวัติการทำงานของตัวเองให้ดีซะก่อน แถมตอนนี้ยังเดือดร้อนเรื่องค่ารักษาพยาบาล
เลยต้องทนไปเพื่อป๊า
มุกคงหายเงียบไปสักพักนะคะ เพราะทั้งงานที่ออฟฟิส และที่บ้าน ต่างก็ชุลละมุนทั้งคู่ ที่ออฟฟิสนี่ก็โดนบอสอัดงานเพิ่มให้ดูแลอีกคะ เยอะมาก แทบหาเวลายัดข้าวเข้าปากไม่ได้เลย มุกกุโทรมมากคะ ตาโบ๋เป็นหมี หน้าตอบเป็นผี ตัวก็ซูบเลือดไปเลี้ยงก็ไม่มี ดูแล้วหลอนมากคะ
ส่วนที่บ้าน...เพราะเสาหลักป่วยหลัก ทำอะไรเหมือนเกิมไม่ได้ แม่ของมุกเองก็ไม่ได้แข็งแรงอะไร ภาระ และหน้าที่รับผิดชอบทุกอย่าง เลยต้องเป็นมุกที่ต้องดูแล
ถึงแม้จะต้องกลับมาเหนื่อยขนาดไหน ก็ต้องรับหน้าที่ที่ร้านต่อ เสาร์อาทิตย์ถึงจะได้หยุด ก็ต้องดูแลเรื่องที่ร้าน ที่บ้านต่อ ไม่ได้พักผ่อน
เงินเดือนออก ก็ไม่ได้ใช้คะ เห็นทีโอกาสที่จะได้เรียนที่ญี่ปุ่น คงไม่มีเลยคะหนูแนน
มุกคงไม่ไปแล้วหละคะ เคยส่งไปสอบทุน ก็โดนคัดรายชื่อทิ้ง เพราะเกรดเฉลี่ยไม่ถึง 3.00 (มุกได้แค่ 2.78)
บางทุนมุกก็ไม่มีโอกาสเลยสักนิด เพราะมันเป็นทุนพวกเด็กวิทย์ซะส่วนใหญ่คะ)
....................
เอาเป็นว่า เจอกันวันซ้อมนะคะหนูแนน มุกกุไปชัวร์คะ อยู่ตึกอักษรใช่มั้ยคะ ไว้จะโทรไปคุยอีกทีนะคะหนูแนน
ไว้เจอกันคะ
ยินดีด้วยกับบัณฑิตคนสวยคะ
เจอกันๆ