Me and 2009

-ปีแรกที่เค้าดาวน์แบบญี่ปุ่น


-หลังจากที่ตลอดมาเค้าดาวน์ที่เซนทรัลเวิลด์มาตลอด ที่เซนทรัลเวิลด์คนเป็นหมื่น
นับเค้าดาวน์กันอย่างตื่นเต้น มีเวที มีเพลง พอนับ สี่ สาม สอง หนึ่ง พลุยิงไสว ฝรั่งข้างๆจูบกันอย่างเมามัน


-ตัดมาที่เค้าดาวน์แบบญี่ปุ่น คนญี่ปุ่นเงียบมาก เราคนไทยห้าหกคนไปยืนเค้าดาวน์กันเองอยู่หน้าร้านทาโกะยากิ อากาศติดลบ -_-;
ผ่านปีใหม่ไปอย่างงงๆ



-เข้าใจที่พ่อแม่คนอื่นคิดว่า “ลูกเราน่ารักที่ซู้ด” เมื่อก่อนคิดว่าพวกนั้นมันบ้า ลูกแกน่ารักตรงไหน หัวโตเชียว
แต่พอมีหลานแล้ว “หลานเราน่ารักที่ซู้ด”


-เด็กน่ารัก ดิ้นได้ ยิ้มได้ แต่พอมันแหกปากแล้วอยากจะปิดสวิทซ์มันหรือโยนทิ้ง


-บางทีคิดว่าถ้าเด็กมีสวิทซ์ปิดเปิดได้ก็คงดี


-บ้าไปแล้ว


-เริ่มหวาดกลัวต่ออนาคต เห็นคานทองนิเวศอยู่ลิบๆ
เลยพยายามทำดีกับหลาน เผื่อมันจะเลี้ยงเราตอนเราแก่ (ฮ่า ไม่ใช่ล่ะ)



-กลับมาเรียนอีกครั้ง ถึงแม้จะผ่านไปปีเดียวก็ตาม แต่รู้สึกว่าตัวเองแก่กว่าน้องๆมาก


-บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นพวกต้มตุ๋น ปลอมใส่ชุดนิสิตมาเรียนในมหาลัย


-ไส้กรอกวาฟเฟิลที่ศาลาพระเกี้ยวอร่อยมาก


-แต่ชาเย็นที่ศาลาพระเกี้ยวเห่ย


-เป็นปีแรกที่สงกรานต์ต้องไปเรียน


-และก็เป็นปีแรกที่ไปเรียนในวันเกิดตัวเอง ทุกทีหยุดสงกรานต์


-ได้ไปทำงานที่คาเฟ่ หน้าที่คือนั่งคุยเป็นภาษาอังกฤษ ทำให้เรารู้ว่าสามารถฝอยในภาษาอื่นได้เป็น
ชั่วโมงๆ

ความสามารถในการโม้สูง


-ได้ปั้นตุ๊กตาหิมะครั้งแรก


-เดือนนี้ไปเรียนแค่สิบเอ็ดวัน เชื่อป่ะ วันหยุดเยอะมากอ่ะ ไม่ได้โดดนะ แต่วันหยุดเยอะจัด


-ได้ออกทีวีญี่ปุ่น แม้จะเป็นแค่ทีวีประจำภาค และเห็นหน้าแค่สองวิก็เหอะ


-ถึงแม้ว่าจะอยากกลับไปอยู่ญี่ปุ่นมากแค่ไหน ก็คิดว่าบ้านเราดีที่สุด


-หลังจากกลับมา เข้าครัวนับครั้งได้


-รู้สึกว่าที่เรียนเทอมนี้ไม่มีประโยชน์ โดยเฉพาะวิชาวรรณคดีทั้งหลาย


-ยังไม่รู้อยู่ดีว่าคิดถูกคิดผิดที่เลือกลงวิชาอาหรับ


-แต่มั่นใจมากว่ามันไม่มีประโยชน์แน่นอน 555+


-ไปทำงานเป็นจับกังขายไดฟุกุ ยืนไป 14 ชั่วโมง นึกว่าจะผอม แต่ไม่


-ความสุขที่สุดของการขายไดฟุกุไม่ใช่ได้เงิน แต่ได้ของเหลือกลับบ้านไปโชว์แม่


-ขี้เกียจแต่งหน้า แต่งไปเหงื่อก็ออก ร้อน เมคอัพหายอีก


-เลยเลิกซื้อเครื่องสำอาง หันมากรรโชกเจ๊เอ้อแทน


-กรรโชกมาก็เอามากองๆไว้ ไม่ได้ใช้ ขอให้ได้ดูก็ดี


-ไปซื้ออายไลเนอร์สีชมพูมา อยากได้มาก แต่จนบัดนี้ใช้ไปครั้งเดียว


-ผมไม่เป็นทรงมาก แต่ไม่อยากไปยืดผมหรือไดร์ เลยมัดผมไว้เกือบตลอด


-ใช้เวลาสี่เดือนกว่าในการทำห้องนอนเล็กๆ เริ่มตั้งแต่ทาสี เปลี่ยนผ้าม่าน ผ้าปู ไม่มีอะไรมากเลย
แต่ใช้เวลานานโคตร


-ผัดขี้เมาที่โรงอาหารคณะอร่อยมาก


-ซื้อหนังสือน้อยมาก การ์ตูนนี่ไม่ถึงสิบเล่ม หมดเงินไปกับเสื้อผ้ารองเท้ามากกว่า


-หมดเวลาส่วนใหญ่ในวันหยุดไปกับเกมใน facebook


-ทั้งๆที่มีการบ้านและรายงานกองสุมหัว แต่เกมต้องมาก่อน


-ช่วงนี้เลิกกินมอคค่าเย็น เพราะไอ หันมากินกาแฟร้อนแทน ร้อนมาก


-แปดเดือนแรกของปี ข้าวเช้าคือขนมปังปิ้ง กลับไทยมาแล้วคุณภาพชีวิตดีมาก เลือกไม่ถูกว่าจะเดินไปซื้ออะไรกินดีที่ตลาดเช้า


-เวลาดูทีวีจะกดช่อง 18 Panda Channel ก่อน ดูหมีนอน ดูหมีกิน มีความสุขมาก


-ดูไปดูมา ง่วงนอน หลับเหมือนหมี


-เช้าวันนี้ สิ้นปี ตื่นมาเพราะม้าบอกว่า “เดี๋ยวไปโรงบาลกับป๊านะ ไปตรวจไอ”


-ก็นะ ไอมานานแล้วไม่หายซักทีอ่ะ แต่


-ม่ายยยย กลัวหมออ่ะ


-ถ้ารักม้า ต้องไป” อันนี้แบบเบาๆ ตามมาด้วยคำสั่งแบบบังคับ


-ก็เลยต้องไปโรงบาลกับป๊า


-ไปหาหมอรักษาอาการไอ หมอบอกข่าวดีว่าเป็นภูมิแพ้อากาศ เอายาไปกินถ้าไม่หายกลับไปใหม่


-ใส่หน้ากากกลับออกมาจากโรงบาล (พยาบาลให้ใส่) เจอเด็กในลิฟท์ มันกรี๊ด หลบหลังแม่แล้วบอกว่า
“มีคนเป็นหวัดด้วย”


-อีเด็กบ้า กรูไม่ได้เป็นหวัดหมูเฟ้ย


-ค่ายาสี่ร้อยกว่า ค่าบริการกับค่าหมอ 550 -_-;


-แต่ก็ถือว่าดี ถ้าหายปีหน้าจะได้เลิกไอซักที


-เค้าดาวน์ปีนี้เราก็จะอยู่หน้าเซนทรัลเวิลด์เหมือนเก่า กลับสู่ความศิวิไลซ์ พลุพร่างพราว


-ปีหน้าชีวิตจะเปลี่ยนไปยังไงไม่รู้ เรียนจบแล้ว จะทำอะไรต่อไปฟ่ะ


-แต่ยังไงก็ตาม ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะทุกคน


-สวัสดีปีใหม่ค่ะ จุ๊บๆๆ