อิอิ หวัดดีค่ะ
เสาร์ก่อน แนนไปงานดอกไม้ไฟที่ฮิโรชิมา มินาโตะมา
ตอนแรกจะไปกับเพื่อนๆ ใส่ยูคาตะกันไป
แต่ก่อนงานหนึ่งวัน ฝนตกใหญ่ น้ำท่วมคิวชู ยามากุจิ
ส่วนฮิโร วันก่อนหน้าฝนตกหนักเหมือนกัน เพื่อนเลยยกเลิกกันหลายคน
.......................................
เช้าวันต่อมา พยากรณ์อากาศบอกว่าฝนตกทั้งวัน
แต่ข้างนอก ก็ไม่เห็นตก มีแต่เมฆมาก เหมือนฝนกำลังจะตก
แต่ยังไง ยังไงก็ไม่ตก
สองจิตสองใจ
เมล์ไปหาคนอื่นว่าจะไปไหม ก็ไม่ไปกัน
...............................
และแล้ว ฟ้ามาโปรด
รุ่นพี่ลิสตี้เช่ารถไป เหลือที่ให้สามที่
ผู้โชคดีคือแนน ลาฟราน และก็ลิสตี้นั่นเอง อิอิ
รถมีเนวิเกเตอร์ หนูแนนนั่งแบบไม่สบายๆไป ถนนมันวกวน วกวน
เหมือนลูกน้ำดิ้น โอ๊ย จะอ้วก
เบาะก็เล็ก ที่วางหัวก็ตรง จะวางหัวก็ไม่ได้
ชั่วโมงนึงค่ะ นั่งอยู่อย่างนั้น
พอถึงห้างจัสโก้ จอดรถปุ๊ป
แนนไปแผนกยา หายาแก้เมารถ เฮ้อ ค่อยดีขึ้น
...................................................
เสร็จแล้วก็เดินเล่นสบายใจ
จัสโก้ในเมืองสดใส เดินหาข้าวกินดีกว่า
ได้ไก่ย่างมาสามไม้ ไม้ละ ร้อยยี่สิบ
อย่อยยย
เดินเล่นนั่งเล่นถึงหกโมง
ก็เดินเข้างานไปหาที่นั่งค่ะ คนเริ่มมากันแล้ว
ฟ้าเมฆเยอะเชียว
นั่งมันตรงทางเดินเนี่ยแหละ
นี่คือเหล่าผู้ร่วมทริป เป็นนักศึกษาป.โท ป.เอกกันหมดค่ะ
วิวข้างหน้า
มีออกร้านเหมือนเดิม
วนๆกันอยู่ไม่กี่อย่างนะ งานมัตสึริของญี่ปุ่น
ทาโกะยากิ ไส้กรอก ไก่คาราเกะ โปเตโต้ ไทยากิ อิกะยากิ(หมึกกล้วยย่าง)
หน้าร้อนนี่มี น้ำแข็งไส เพิ่มค่ะ
และก็มีแตงกวาแท่ง
สองร้อยเยนแหนะ
แนนว่าเดินแทะแตงประหลาด ฮ่าๆ
ตรงนี้คนเยอะเชียว แต่มุมเราวิวดีกว่า
ที่นั่งตรงนี้ฟรีค่ะ
มันจะมีแบบเสียเงิน วิวดีกว่า ค่าตั๋วขั้นต่ำสี่พันเยน ต่อหนึ่งคน
มันอยู่ข้างรั้วที่แนนนั่งเนี่ยเองแหละ
มันจะเห็นได้ชัดกว่า และก็เห็นพลุที่จุดต่ำๆบนผิวน้ำได้ดีกว่าค่ะ
งานดอกไม้ไฟนี่ เป็นสำหรับดอกไม้ไฟเลยนะคะ
ไม่ใช่เป็นพลุตัวประกอบ เวลาวันสำคัญๆแบบบ้านเรา
ที่สำคุญ ดอกไม้ไฟนี่จุดต่อเนื่องยาวหนึ่งชั่วโมง
และใช้ดอกไม้ไฟหนึ่งหมื่นลูกค่ะ กรี๊ดดดดดดด
กล้องแนนถ่ายพลุได้เห่ยค่ะ นี่คือรูปที่ดูดีที่สุดแล้ว
มีพลุ smily :-) ด้วยนะ
แนนชอบชุดแรกกับชุดสุดท้ายที่สุดเลย
นี่ชุดแรกค่ะ
ความจริงมีเยอะกว่านี้ แต่ว่าขี้เกียจอัพ
อันสุดท้ายก็สวย เดี๋ยวค่อยลง
อันนี้ชุดสอง
วันนี้เป็นงานปิดส่งท้ายฮูซ่าแหละ
บางคนคงไม่ได้เจออีกแล้ว T_T
แต่ว่าจะได้กลับบ้านแล้วน้า
.............................
ป.ล.
มุกกุ
ตั้งใจเรียนนะค้า อย่าเครียด จุ๊บๆๆ
ดูพลุนานๆ หูไม่อื้อเหรอแก
ตอบลบแต่น่าทึ่งจัง พลุเป็นหมื่นลูก
รูปแรกนี่แนนถ่ายกับใครอ่ะ หน้าเธอจิกเชียว ฉันกลัววว
ตอบลบดีจังเลยนะคะจบโปรแกรมแล้ว กลับมาฉลองกันๆๆ
ดอกไม้ไฟสวยดีนะ จุดหมื่นลูกเลยเหรอ เยอะจังเลยอ่ะ
ญี่ปุ่นนี่ เรื่องครีเอทีฟไม่เป็นรองใครเลยเนอะ
มีแต่หนังเอวีเท่านั้นแหละที่ไม่สร้างสรรค์เอาเลย พล็อตเดิมๆ เฮ้อ
เอ๊ะ เข้าเรื่องนี้ได้ยังไงเนี่ย เปลี่ยนๆ
ไก่ย่างน่าอร่อยนะ รสชาติมันเหมือนหมูปิ้งหรือเปล่าอ่ะ
กลับมาไทยแล้วแนนคงต้องคิดถึงของกินฮิโรแน่ๆ
ไปล่ะ บิ้ว เพิ่งตื่นไปแปรงฟันก่อน
อ่ะ อ่ะ คุณน้องน่าอิจฉานะ อยากไปดูมั่ง เเหม ของกินเต็มเลยนะคะ เเล้วรูปแรกอ่ะเอาพัดมาปิดทำไม
ตอบลบพลุสวยดีคะหนูแนน
ตอบลบเสียดายที่ไม่ได้ดูกับหนุ่ม ฮาาา ไม่งั้นมุกว่าน่าจะโรแมนติกกว่านี้นะคะ
อ๊ะ หรือว่ามีแต่ไม่ได้ถ่านมาคะ กิ่วกิ๊ววว
เพลงประกอบชวนนึกไปถึงวอเทอร์บอยส์เลยนะคะ ระบำพลุ อิอิ
...............
ว่าแต่ แตงกวานี่เอามาทำอะไรหรือเปล่าคะ หรือกินเป็นแตงกวาสดๆ แต่อันละสองร้อยเยนนี่แอบแพงอยู่นะคะ
........................
บรรยากาศคนเยอะมากคะ สมกับเป็นมัตสึริ ครึกครื้นดีจัง
คิดถึงหนูแนนคะ ช่วงนี้กลับเรือ เลยผ่านบ้านหนูแนนด้วยหละ ถ้าเข้าไปสวัสดีมะม๊าหนูแนน มะม๊าจะจำมุกได้มั้ยนะ ฮ่าๆๆ
แต่วันนั้นที่เจอกันที่คิโนะนี่ มุกดีใจมากเลยคะที่เจอหนูแนน แถมป๊าหนูแนนก็จำมุกได้ด้วย แฮะ
...........
ตอนนี้มุกกำลังพยายามเรียนอย่างเต็มที่คะ เอาให้คุ้มกับที่ตั้งใจไว้ แต่แอบเหนื่อยเหมือนกันคะ จะไกลไปไหนน๊า แต่เหลืออีกแค่สองเดือนเองคะ ฮืม จะพยายามคะ
..............
ช่วงนี้หนูแนนก็เก็บเกี่ยวให้เต็มที่เลยนะคะ แล้วมาลงบล็อกให้อ่านด้วยน๊าว่าไปเที่ยวไหนมั่ง อย่างน้อยมุกไม่ได้ไป แต่ดูรูปกับอ่านรีวิวของหนูแนนก็สนุกแล้วหละคะ บิ้วจ๊า
แวะมาเม้าท์เพิ่มคะ
ตอบลบเมื่อวานมุกตื่นนอนประมาณสี่โมงเย็นได้คะ
เข้านอนประมาณสองทุ่ม
แบบว่าเหนื่อยสะสมไปหน่อยนะคะ
เลยหลับนอนสต๊อปไปสิบเก้าชั่วโมง
และวันนี้ก็หลับไปเยอะพอควรคะ ตื่นอีกทีก็ล่อไปสิบโมงเช้ากว่าๆแล้วหละ
หนูแนน มุกกุมีปัญหาหนักอกหนักใจคะ เกี่ยวกับการทำงาน
คือมุกตอนนี้ ยังไม่รู้จริงๆว่าอยากทำงานแบบไหน ที่ไหน
แถมตอนเรียนก็เรียนอย่างเดียว ไม่เคยฝึกงานสักครั้ง เลยไม่รู้เลยว่าตัวเองมีความสามารถอะไรบ้าง
ทุกวันนี้เสิร์ชเน็ต มุกก็เห็นปะกาศว่ารับผู้ที่มีประสบการณ์...กีปีๆก็ว่ากันไป ซึ่งมุกคิดว่า มุกคงตัดโอกาสของตัวเองไปเยอะพอดูเลยคะ
เสียดายเวลาที่ผ่านมา ที่ไม่เรียนรู้อะไรให้มากกว่านี้ แต่จะย้อนไปก็คงไม่ได้แล้ว ตอนนี้ก็ได้แต่เรียนๆๆๆ แล้วก็เสิร์ชหางานไปก่อนนะคะ
จะว่าไป ปะป๊าก็เริ่มมีเคืองๆบ้างแล้ว ว่าทำไมไม่ทำงานซะที อาจเป็นเพราะที่บ้านตอนนี้ได้รายรับค่อนข้างฝืดเคืองด้วยนะคะ
ค้าขายในยุคศก.แบบนี้ ลำบากพอตัวเลยคะ แถมดันเป็นลูกคนเดียวที่ไม่เอาไหนซะด้วยสิคะ เลยยังไม่ได้ทำอะไรเป็นจริงเป็นจังสักที
แต่จะว่าไปมุกก็แอบเคืองป๊าหลายครั้งเหมือนกันคะ เรื่องเงินๆนี่หละ คือตอนนี้ปะป๊าบ้าพระมากคะ แล้วดันเป็นสมาชิคบอร์ดพระแห่งนึง
ซึ่งปะป๊าก็บ้าเล่นประมูลพระ ทั้งไที่เงินทางบ้านก็แย่อยู่แล้ว ยังแอบสั่งของมาประจำ พระองค์นึงก็ไม่ใช่ร้อยสองร้อยนะคะ แถมบางทีสมาชิคคนไหนขอเงินบริจาคทำบุญ ป๊าก็โอนเงินไปให้เค้าเฉยเลยคะ ทั้งๆที่ก็ไม่เคยเจอ ไม่เห็นหน้ากันด้วยซ้ำ อย่างนี้ก็น่าโกรธเหมือนกันนะคะ เพราะเงินที่มีอยู่มันจำกัด ไหนจะต้องซื้อของเข้าร้าน จ่ายค่านู่นค่านี่ แต่ปะป๊าน่เลือกใช้เงินไม่ค่อยเหมาะสมกับเวลาที่ควรจะเป็นเลยคะ
แถมบางทีสั่งซื้อของอันนี้ แต่ดันหยิบอันที่ไม่จำเป็นมา เมื่อวันก่อนก็ซื้อรถของเล่นกล่องละสามร้อยมาขายที่ร้าน ตั้งราคาไว้ห้าร้อย อยากจะบ้าตาย ซื้อมาทำไม แถวบ้านมุกมันไม่ได้มีคนสะสมของเล่นพรรนี้นักนะคะ
ครั้นจะว่าให้ ป๊าก็เถียงกลับ นี่มุกยังไม่อยากร่ายของไร้สาระที่ปะป๊าซื้อมาอีกเยอะ ณ ปัจจุบันมันก็ยังขายไม่ออกอยู่นะคะ ไอ้คนที่ปวดหัวมากที่สุด็เห็นจะเป็นแม่ เพราะแม่จะเป็นคนเก็บตังไว้ใก้ป๊าไปซื้อของ รวมถึงรายจ่ายจำเป็นต่างๆ
จะบอกว่าทุกวันนี้ หลังจากที่ำำได้ไปนั่งเฝ้าร้านจริงๆจังๆเกือบสองเดือน มุกก็เลยเข้าใจแล้วว่า เงินกว่าจะได้มามันยากเหลือเกิน มุกเลยไม่ซื้ออะไรสุรุ่ยสุร่ายแล้วหละคะ เพราะลำพังปะป๊าคนเดียวก็จะแย่แล้ว
ทุกวันนี้มุกก็ไม่ค่อยคุยอะไรกับปะป๊าเท่าไหร่คะ รู้สึกเบื่อ เพราะหลังๆมานี่ปะป๊าออกแนวไร้สาระ ขี้โม้ ทำตัวว่าหน้าใหญ่อย่างนู้นอย่างนี้ มันเป็นเรื่องที่น่าเบื่อมากสำหรับมุก เราเลยคุยกันน้อยลงคะ
ไอ้ที่อยากออกไปเรียนนี่ ที่จริงเหตุผลหลักๆแล้วคือ ไม่อยากอยู่บ้าน เจอหน้าปะป๊า ที่วันๆเอาแต่เล่นเน๊ตเข้าบอร์ดพระ ประมูลนู่นนี่ ส่งเงินบริจาคนู่นนี่ ทำให้รายจ่ายประจำ พวกค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ หมุนไม่ทัน เพราะป๊าแอบเอาเงินที่จะต้องจ่ายพวกนี้ ไปซื้อของในเน็ต มุกเตือนเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง เดือดร้อน ยืมเงินมุกไปหลายหมื่นแล้ว มุกยังไม่ได้คืนสักกะบาทเลยคะ เงินที่มุกอุตส่าเก็บไว้ว่าถ้าเรียนเอแบคจบ จะไปเรียนภาษาที่ญี่ปุ่นเพิ่มสักสามเดือน เพราะลำพังเงินตัวเอง จะไปเป็นปีคงไม่ไหวคะ
ตอบลบมีบัญชีนึงที่เก็บไว้นานแล้ว เป็นแสนเห็นจะได้ บัญชีนี้ป้าโอนให้มุกไว้เป็นทุนการศึกษาเล่าเรียน มุกก็อุตส่าไม่ใช้ ออมเอาไว้ เพราะอยากไปญี่ปุ่นมากๆคะ
แต่แล้ว ปะป๊าก็บังคับให้มุกเบิกออกมา เพื่อเอาไปโปะค่าบ้าน ตอนนี้ในบัญชีนั้นเหลือแค่สองหมื่นเอง แถมป๊ายังกำชับว่าห้ามเอาไปบอกป้านะ เพราะเดี๋ยวป๊าจะโดนว่า เรื่องนี้ทำมุกอึดอัดใจมากคะ ตอนนั้นมุกร้องไห้เลย ว่าทำไมต้องมายุ่งเงินส่วนนี้ด้วย มุกอุตส่าไม่ใช้ เพื่อหวังว่าจะไปเรียนต่อสักระยะก็ยังดี ทำไมป๊าจะต้องมายุ่งกับเงินก้อนนี้ด้วย
แถมเงินก้อนเก่าๆที่ยืมมุกมาก็ไม่เคยได้คืนเลย มุกหมดศรัทธาป๊าไปเลยคะ เพราะอะไรรู้มั้ยคะ ป๊าเนี่ยยืมแล้วไม่เคยสนใจจะเก็บคืน มีแต่แม่ที่เก็บคืนให้ แต่มันยังไม่ทันไร ก็ต้องยืมออกมาใช้อีก เพราะเงินซื้อของเข้าร้านไม่พอ มุกเลยบอกแม่่ว่าช่างมันเถอะ เพราะยังไงตอนนี้เราก็ลำบาก
หนูแนนจำตอนที่เราเจอกันที่คิโนะได้มั้ยคะ ตอนนั้นมุกตั้งใจว่าจะไปเรียนแบบสามเดือนนะคะ เพราะลำพัง เงินที่มุกมีอยู่นั่น ถ้าติดต่อผ่านทางมหาลัยที่เอแบคโคอยู่ ก็จะพอคะ แถมยังเหลือไว้พอกินอีก ป้าของมุกเองก็จะช่วยออกให้อีกนิดหน่อย ตอนนั้นมุกแฮปปี้มากคะ แต่แล้วมันก็พังลง เพราะความฟุ่มเฟือยโดยใช่เหตุ
ตอบลบมุกเองก็คิดอยู่นานมากคะ ที่จริงไม่อยากเอาเรื่อครอบครัวมาเล่าให้เพื่อนฟังเลย มันดูไม่ค่อยดีเลยนะคะ แต่ว่ามุกสุดจะทนแล้วหละ มุกเอือมมากๆกับปะป๊า ที่เดี๋ยวนี้มุกแทบไม่อยากจะยุ่งเกี่ยว
เวลาปะป๊าเจอพื่อนๆมุกก็ชอบคุยโน่นคุยนี่ ดูเป็นผู้ใหญ่ที่ดีนะคะ แต่ความจริงมันน่าเบื่อมากคะ มุกอาจจะเป็นลูกไม่รักดีก็ได้นะคะ ที่คิดอย่างนี้
อีกสองเดือน ที่จะเรียนที่วาเซดะจบ มุกก็จะออกหางานทำแล้วหละคะ ลำพังความสามารถที่มุกเองก็ไม่รู้ว่ามีหรือเปล่านี่ ก็ทำเอามุกเครียดอยู่คะ ว่าจะไปทำงานอะไร ใจก็ไม่อยากทำงานบริษัทเลยคะ เพราะมุกกลายเป็นคนเกลียดการเข้าสังคมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ป๊าก็ยัดเยียดความหวังดีบ้าๆ อยากให้ลูกทำงานบริษัท มุกเองก็อึดอัดคะ แต่คงแย้งอะไรไม่ได้ เพราะแย้งไป ป๊าก็ไม่ฟัง
มุกก็คงต้องทำตามเหมือนกับทุกครั้ง แล้วรอเห็นผลว่ามันเป็นยังไง ถึงจะให้ป๊าเข้าใจได้คะ
มุกนี่โดนบังคับแบบโน้มน้าวมาตั้งแต่เด็กๆแล้วหละคะ อาจเป็นเพราะว่ามุกหสจุดยืนของตัวเองที่แน่ชัดให้ป๊าเห็นไม่ได้ด้วยนะคะ เลยต้องทำตามที่เค้าเห็นว่าดีว่าควรตลอด
ตั้งแต่เด็ก ก็โดนจับยัดให้เรียนนู่น เรียนนี่ ทั้งๆที่ป๊าไม่เคยถามมุกเลยว่ามุกชอบมั้ย มีแต่ให้เรียนๆๆๆๆ แล้วเป็นไงละคะ เพราะมุกไม่ชอบ มุกเลยขอเลิก แต่ก็ต้องฝืนยอมทำไปก่อน ให้ป๊าเห็นว่ามุกทำไม่ได้ ถึงจะยอมให้เลิก
ตอบลบมาเข้าม.ต้น ทั้งๆที่มุกจับฉลากที่เตรียมน้อมได้ มุกอยากเรียน แต่เพราะสายน้ำผึ้งใกล้ที่ร้าน เลยให้เข้าสายน้ำผึ้ง ทั้งๆที่มุกอยากเรียนเตรียมน้อม
พอมาม.ปลาย มุกยังไม่รู้นะคะว่ามุกชอบที่จะไปสาขาไหน มุกเลยโดนป๊าโน้มน้าวให้เรียนวิทย์ แต่พอเรียนแล้วรู้ว่าตัวเองไม่ชอบ แต่มันถอยกลับไม่ได้ มุกก็เลยต้องฝืนทนเรียนต่อไป เกรดก็ห่วย เวลาหมดไปกับกวดวิชา ที่ป๊าบังคับนักหนาว่าให้เรียน เรียนเข้าไป จะได้ผ่านๆ เรียนกันเป็นอีบ้าไปเลย เลข อังกฤษ ฟิสิก มุกจะเรียนเทอมละสองที่คะ นี่ยังไม่รวมเคมีอ.อุ๊ ที่มุกลงเทอมนึงไม่รู้จะกี่คอร์ส
ไหนจะไอคิโด้ ที่ปะป๊าโน้มน้าวให้เรียน ทั้งๆที่ตอนนั้นเวลานอนก็แทบจะไม่เหลือแล้ว ยัดนู่นยัดนี่ให้เรียน มุกก็เหนื่อย บ้านก็ไกล กว่าจะกลับบ้านได้ก็ต้องมานั่งรอกัน กลับพร้อมกัน วันไหนต้องแวะซื้อของก่อนกลับนี่ นรกมากคะ เพราะวันนั้นมุกจะถึงบ้านดึกกว่าเดิม ประมาณห้าทุ่มเลย
ตอนนั้นต้องขอบคุณหนูแนนมากๆนะคะ ที่ชวนเรียนภาษาญี่ปุ่นด้วยกัน มุกเลยรู้ว่ามุกอยากเรียนอะไร แล้วชอบอะไร เป็นเพราะเหตุนี้ มุกเลยเลือกจะเรียนมหาลัยด้วยเอกญี่ปุ่นคะ เป็นครั้งแรกที่มุกยื่นข้อเสนอชัดเจนว่ามุกอยากทำอะไร
แต่ก็ยากลำบากมากคะ กับการเรียนที่เอแบค เพราะมุกอ่อนอิงค์ถึงขั้นไม่เอาไหน กว่าจะฝ่าฟัน บากบั่นเรียนจบมาได้นี่ก็เหนื่อยมากคะ แถมยังจำใจต้องเรียนพวกคำณวน บัญชี ไฟแนนซ์ การตลาด เรียนจิตวิทยา เรียนตรรกะ เรียนนู่น เรียนนี่ ที่ทำให้ตัววิชาเอกของมุกได้เรียนจริงๆ แค่ไม่กี่วิชาเองคะ
ตอบลบเอาเข้าจริงๆ มุกกลับได้เรียนเสปะสปะ หาจับอะไรเป็นจริงเป็นจังไม่ได้เลยคะ จบมานี่ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเอาไอ้ที่เรียนมาไปใช้มำงานยังไง
นี่เป็นอีกเหตุผลที่มุกเครียดมาจนถึงเวลานี้คะ
ด้วยเหตุที่ว่าด้อยภาษาอังกฤษ งานทางด้านภาษา มุกเลยไม่สามารถทำได้ งานที่เกี่ยวกับญี่ปุ่นล้วนๆ ระดับของมุกก็ไม่ถึง เพราะมุกเองก็ได้เรียนน้อยเหลือเกิน
ครั้นงานบริหาร มุกก็เรียนเป็นแค่พื้นฐาน แถมยังไม่ถนัดอีก มุกเลยไม่รู้จะเอามาช่วยการสมัครงานตำแหน่งที่เกี่ยวกับด้านนี้ได้คะ
แถมวิชาไมเนอร์ที่เลือกเรียนการท่องเที่ยวไปนั้น มุกเองตอนเลือกก็จำใจเรียนคะ ความจริงมุกไม่ได้ชอบหรอกนะคะ แต่ที่ลงเพราะว่ามันเป็นไม่เนอร์ที่สามารถลงรวดเดียวในเทอมเดียวกันได้คะ ไม่ต้องมานั่งเรียนทีละเสต็ป เพราะมุกสะเพร่า ไม่ได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าด้วยละคะ แผนการเรียนมันเลยป่วนน่าดู
แต่จะว่าไงก็ไม่ได้คะ เพราะตอนที่คุยกับตัวเองจริงๆ มุกกลับไม่ชอบอะไรเลย นอกจากภาษาญี่ปุ่น มันเลยทำให้ ต่อให้ไม่ลงการท่องเที่ยวเป็นไมเนอร์ มุกก็ไม่ได้อยากเรียนวิชาภาคไหนเลยคะ ที่ลงเพราะอยากเรียนให้มันจบๆไปเท่านั้น
ตอบลบมุกรู้ดีว่ามันเป็นวิธีคิดที่โง่เง่ามาก เพราะเราควรจะลงเรียนในสิ่งที่เราสามารถนำมาใช้ได้ แต่ ณ เวลานั้น พอมุกเก็บวิชาญี่ปุ่นหมด มุกก็ไม่เหลือความรู้สึกที่อยากจะไปมหาลัยอีกเลยคะ เพราะงั้น เทอมสองที่ผ่านมา มุกไปเรียนแบบไร้จิตวิญญาณมากคะ เหลือแต่ร่างที่คแยเข้าคลาสต่างๆ เรียนแบบหน่ายๆ นั่งทำตัวโง่่ๆไปวันๆ
หนูแนนอาจจะดูถูกมุกก็ได้คะ ว่าทำไมตัวเองถึงได้ดูถูก ว่าตัวเองอย่างนี้ ที่จริงมุกเองก็ไม่มีความมุ่งมั่นอะไรเลยหละคะ ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ได้แต่ทำอะไรให้มันผ่านไปวันๆเท่านั้นเอง
ความจริง มุกชื่นชมหนูแนนมากๆเลยนะคะ ที่หนูแนนตั้งใจเข้าจุฬาให้ได้ แล้วก็เข้าได้ ได้เรียนที่เตาเองชอบ แล้วก็ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองตั้งใจให้สำเร็จ มุกจำได้ว่า ตามสมุด แฟ้ม ไดอารี่ของหนูแนน จะมีโลโก้พระเกี้ยวอยู่เสมอ แล้วหนูแนนก็จะมุ่งมานะเสมอ เพื่อให้ได้ในสิ่งนั้น
หนูุแนนมักไม่โทษตัวเอง แต่มักพยายามทำให้ตัวเองไปถึงจุดๆนั้น
นับว่าเป็นเพื่อนที่น่าชื่นชมมาก ในความคิดของมุกเลยหละคะ กลับกัน มุกนี่เอาแต่โทษนู่นโทษนี่ แต่ก็ไม่เคยพยายามทำอะไรให้มันเป็นเรื่องเป็นราวสักครั้งเลยคะ แน่นอนว่าทุกวันนี้ที่มานั่งเครียดอยู่นี่ ก็ด้วยเหตุผลนี้เช่นกัน
เดี๋ยวนี้มุกไม่เป็นคนไม่ค่อยกล้าที่จะเริ่มทำอะไรก่อนเลยคะ แบบว่า ถ้าจะเริ่มทำในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยนี่ มุกจะกลัวมากคะ คิดมาก ฟุ้งซ่าน แล้วก็แอบจิตอ่อนๆด้วยนะคะ เรื่องจริงเลย สังเกตตัวเองมาหลายทีแล้วคะ
ตอบลบนอกจากไม่กล้าแล้ว ยังขาดการเรียนรู้อีก อย่างที่บอกว่ามุกกลายเป็นคนเกลียดการเข้าสังคมตั้งแต่เมื่อไหร่มุกก็ไม่รู้คะ มุกเลยไม่ชอบที่จะทำอะไรกับคนหมู่มาก มันทำให้มุกรำคาญใจเสมอมา มุกว่า มุกคงเป็นคนที่น่ากลัวไปแล้วมัง้คะหนูแนน
มุกกลายเป็นว่า ถ้าได้ทำอะไรด้วยตัวเองคนเดียว แบบไม่ต้องข้องเกี่ยวกับใครแบบนี้ ดูท่าจะทำได้รอดกว่า แล้วก็มีความสุขมากกว่าคะ
จะบอกสาเหตุที่มุกเลิกเขียนบล็อกตัวเองก็ได้นะคะ
ความจริงแล้ว มุกไม่อยากสานความสนิทสนมกับเพื่อนๆในบล็อกแล้วหละคะ แต่เดิมทีที่มุกเขียนบล็อก ก็เพราะมุกต้องการจะคุยแค่กับกลุ่มรุ่นพี่คอสเพลของมุกเอง ไม่ได้มีเจตนาหาเพื่อนคนอื่นๆเลย
แต่พอเขียนนานเข้า ก็มีคนเริ่มมาเม้นให้มุกเยอะขึ้น มีคนตามมากขึ้น และแน่นอนว่ารุ่นพี่ที่เคยคอสด้วยกันก็ไม่ได้เขียนบล็อกกันแล้ว ก็หายไป แต่เพื่อนที่เม้นท์กลับเป็นเพื่อนใหม่ที่เล่นเกมจีบหนุ่มด้วยกัน มุกก็เลยยังไม่อยากเปิดใจซะทีเดียวนะคะ
โชคยังดีที่หนูแนน กับนรา หมูหวาน มาเม้นท์บ้าง เลยอยากเขียนเพื่อเล่าว่าตอนนี้มุกทำอะไร สนใจอะไรอยู่นะคะ แต่มาระยะหลังๆนี้ มุกรู้สึกหน่ายกับการเขียนบล็อก เนื่องจากการพยายามกดดันตัวเองหลังจากเรียนจบ คิดฟุ้งซ่านเรื่องแล้วเรื่องเล่า มันทำให้ความสนุกจากการเขียนมันหายไป
มุกเลยปิดบล็อกไปเลยดีกว่าคะ เพราะไม่อยากทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว แถมสังคมเกมจีบหนุ่มที่มุกสร้างไว้ มุกก็หนีถอยออกมาเงียบๆ ทำเป็นว่าหายตัวไปจากวงการเลยคะ เพราะมุกเบื่อด้วยนะคะ
ทุกวันนี้ เวลาเข้าเน็ต ก็จะเล่นแต่เว็บโหลด ที่ไม่ต้องไปคุยกับใคร ก็แค่กดโหลด แล้วก็มานั่งดู แล้วก็ตามอ่านบล็อกหนูแนน กับนราแล้วก็หมูหวานเท่านั้นเองคะ
หรือไม่ก็เปิดเน็ตเพื่อเข้าเว็บดิก ตอนที่ทำการบ้านแค่นั้นเอง
ตอบลบนอกนั้งมุกก็ไม่ทำอะไรเลยคะ ช่วงนี้หนักหน่อยเห็นจะเป็นเสิร์ชงาน แต่ใจจริงยังไม่พร้อมเลย แต่แม่ก็บอกว่ามันถึงเวลาแล้วที่มุกต้องทำงานซะที
ป้ามุกก็อยากให้มุกต่อโท แต่ด้วยความขี้เกียจเรียนของมุก บวกกับยังไม่พร้อมที่จะไปสอบพวกโทเฟล ไอเอล...สอบอะไรที่มันต้องใช้ในการต่อโทนะคะ มุกเลยไม่อยากเรียน
ที่จริงมุกอยากไปเรียนตัดเย็บ อยากเรียนดีไซน์ อยากทำงานด้านนี้ แต่แม่ก็เสียดายในสิ่งที่มุกเรียน แล้วก็บอกว่าให้หางานทำที่มันต้องใช้ภาษาญี่ปุ่น
จะบอกสิ่งที่น่าสมเพชของตัวเองให้หนูแนนฟังคะ
คือเป้าหมายหลักกับภาษาญี่ปุ่นของมุก มันก็แค่เรื่องไร้สาระที่ว่า มุกเรียนแค่เพื่อที่จะอ่านการ์ตูน ดูอนิเม ดูละครได้ก็แค่นั้นเอง
แล้วพอมันถึงจุดนี้แล้ว มุกก็ไม่ได้อยากที่จะนำมันไปทำประโยชน์เลยคะ
รู้สึกว่าตัวเองแย่มากคะหนูแนน
สมเพชตัวเองมากที่อายุจนป่านนี้แล้ว ยังไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักที
แถมยังไม่เคยพยายามทำอะไรซะทีด้วยคะ
อืม...บ่นมาเยอะเกินไป สรุปเลยว่า ตอนนี้มุกเกลียดตัวเองมากคะ
เกลียดทั้งความคิด และการกระทำ มันดูไร้ค่ามากที่คิดอย่างนี้ใช่มั้ยคะ
หรือมุกต้องพยายามให้มากกว่านี้คะ แต่ทำไมการพยายามมันถึงยุ่งยาก ปวดหัว แล้วก็เหนื่อยหน่ายเหลือเกิน
หรือมุกจะเป็นพวกไม่มีแก่นสาระซะแล้ว ตอนนี้ก็ได้แต่ตำหนิตัวเองไปวันๆคะ ยังไม่กล้าเริ่มทำอะไรซะที
ที่จริงก็หน่ายกับตัวเองที่เป็นแบบนี้นะคะ พยายามเปลี่ยนแปลงแล้ว
แต่เพราะเป้าหมายการไปญี่ปุ่นของมุกมันล้มเหลว มุกเลยไม่อยากคาดหวังอะไรอีกนะคะ เหมือนกับความตั้งใจสูงสุดของมุกมันพังลงแล้ว มุกเลยล้มเลิกที่จะตั้งใจกับสิ่งอื่นต่อนะคะ
ที่พูดนี่มุกไม่คิดส่าตัวเองน่าสงสารเลยนะคะ แต่กลับทุเรศตัวเองมากคะ ที่ทำตัวเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่ามากๆ
แต่อยากจะระบายว่า มุกหน่ายมาก กับความตั้งใจที่อยากทำ แต่ไม่ได้ทำ แล้วสิ่งที่ทำ กลับมีแต่เรื่องที่ไม่ได้อยากจะทำ
เอาเป็นว่า มุกยังอยากใช้ชีวิตไร้สาระที่มีอยู่อีกแค่สองเดือนนี้ให้อิ่มก่อนนะคะ เรียนวาเซดะจบปุ๊บ ก็ตั้งใจว่าจะสอบวัดระดับสองให้ผ่านซะที เผื่อจะมีแรงฮึตสมัครงานนะคะ
เพราะเท่าที่หาข้อมูลมา ระดับสองขึ้นไปเท่านั้นที่เค้าอยากรับสมัครนะคะ
ตอบลบแต่มุกก็ไม่ค่อยมั่นใจในสรรกยภาพของตัวเองเท่าไหร่เลยคะ เพราะความที่เกลียดการสอบ เกลียดการแข่งขัน มุกเลยไม่ค่อยมานะเท่าที่ต้องทำ
แต่มุกก็จะพยายามดูนะคะ
ยังไงก็ต้องขอบคุณหนูแนนด้วย กับพื้นที่ที่มุกมาระบายวันนี้
ยังไงซะมุกก็จะติดตามเรื่องราวของหนูแนนที่แดนปลาดิบนะคะ
ถือซะว่าได้เที่ยวเองไปด้วยเลย
เพราะมุกคงหาโอกาศที่จะไปได้ยากเหลือเกิน
ถึงแม้ว่าใครต่อใครจะบอกว่ายังมีโอกาสอีก ให้มุกใจเย็นๆ
แต่มุกก็ไม่อยากตั้งโอกาสลมๆแล้งๆอีกแล้วนะคะ มุกเบื่อ
ยังไงก็อย่าเพิ่งเกลียดมุกเลยนะคะ
ถึงแม้มุกจะน่าเกลียดก็เถอะ แต่อย่างน้อยมุกก็ยังรักเพื่อนๆนะคะ
คิดถึงหนูแนนเสมอ เอาไว้กลับมาแล้วเจอกันคะ
บิ้ว